
ทัศนียภาพเมืองโฮจิมินห์
เพื่อทำความเข้าใจนครโฮจิมินห์,บางทีควรเริ่มต้นในช่วงบ่ายแก่ๆ เมื่อแสงแดดจัดจ้าอ่อนลง เมืองก็จะดูไม่เจิดจ้าเท่าเดิม และร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ปรากฏอยู่บนท้องถนนก็จะปรากฏชัดเจนขึ้น หลังคากระเบื้องเก่าๆ บานหน้าต่าง ซุ้มประตูโบสถ์ อาจอยู่ในสายตาเดียวกับตึกระฟ้ากระจกสูงตระหง่าน ผู้คนยังคงเร่งรีบไปมา แต่ริมฝั่งแม่น้ำก็จะมีช่วงเวลาแห่งการชะลอตัว การนัดหมายที่ร้านกาแฟ หรือการเดินเล่นสบายๆ ในจัตุรัส โฮจิมินห์ซิตี้คุ้นเคยกับการต้อนรับผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกให้มาตั้งถิ่นฐาน ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองสร้างขึ้นจากปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ ดังนั้น การสังเกตเมืองจึงเป็นการชื่นชมว่าสิ่งต่างๆ ที่แตกต่างกันสามารถผสานรวมกันได้อย่างลงตัวได้อย่างไร
แม่น้ำและชั้นของกาลเวลา
จากริมฝั่งแม่น้ำไซง่อน เส้นขอบฟ้าปรากฏขึ้นราวกับภาพประวัติศาสตร์เมืองที่สดใส สายน้ำที่ครั้งหนึ่งเคยนำสินค้า ผู้คน และวิถีชีวิตใหม่ๆ เข้ามาสู่เมือง ยังคงไหลอย่างสงบผ่านริมฝั่งที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา สำหรับมหานครที่เติบโตขึ้นจากการค้าขาย แม่น้ำเป็นเส้นทางเชื่อมต่อกับโลก ก่อนที่ถนนสายใหญ่และตึกระฟ้าจะกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่ง เมื่อยืนอยู่ที่นี่ในยามบ่าย ก็เข้าใจได้ง่ายว่าทำไมเมืองโฮจิมินห์จึงรักษาความคิดที่เปิดกว้างและพร้อมที่จะรับสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ

ความงดงามตระการตาและน่าหลงใหลของนครโฮจิมินห์ยามค่ำคืน
ภาพเงาอันคุ้นเคยของตึกบิเท็กซ์โก ไฟแนนเชียล ทาวเวอร์ ปรากฏเด่นตัดกับเส้นขอบฟ้า ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ตึกถูเทียมยังคงเสริมแต่งภูมิทัศน์ของเมือง แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านกระจก ทิ้งร่องรอยระยิบระยับก่อนจะจางหายไป เผยให้เห็นแสงไฟจากหน้าต่าง แต่เสน่ห์ของนครโฮจิมินห์อยู่ที่ความใกล้ชิดระหว่างสิ่งเก่าและสิ่งใหม่ จากถนนสายหลัก เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงโรงละครกลางเมือง ที่ทำการไปรษณีย์กลาง หรือมหาวิหารนอเทรดาม สิ่งก่อสร้างเหล่านี้ทำให้เมืองมีมิติที่เส้นขอบฟ้า ไม่ว่าจะสูงแค่ไหน ก็ไม่อาจทดแทนได้
ใช้เวลาสักครู่ในช่วงบ่ายแก่ๆ เดินเล่นไปตามท่าเรือบัคดัง หรือชื่นชมทิวทัศน์ของเมืองจากบนเรือล่องแม่น้ำ เมื่อคุณอยู่ห่างจากความวุ่นวายของการจราจร คุณจะสังเกตเห็นช่องว่างระหว่างอาคาร พื้นที่สีเขียว และสะพานที่เชื่อมสองฝั่งแม่น้ำ น้ำไม่ได้นิ่งสนิทเสียทีเดียว คลื่นจากเรือทำให้แสงไฟแตกกระจายแล้วเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ความปั่นป่วนเล็กน้อยนี้เองที่ทำให้ทิวทัศน์ยามค่ำคืนงดงามราวกับบทกวี ราวกับว่าเมืองยังคงสนทนากับแม่น้ำที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลมามากมายด้วยกัน
ผลงานการเล่าเรื่องในปัจจุบัน
สะพานใหม่เชื่อมสองฝั่งแม่น้ำให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น รถไฟใต้ดินเปลี่ยนวิธีการคำนวณเวลาเดินทางของเรา สวนสาธารณะเปิดโล่งเพิ่มพื้นที่สำหรับการพักผ่อน การอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับนครโฮจิมินห์ผ่านสิ่งก่อสร้างเหล่านี้เผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนในประสบการณ์การใช้ชีวิต เมืองยังคงต้องการความเร็วเพื่อการทำงาน แต่ก็ต้องการพื้นที่หายใจที่ผู้คนสามารถเดิน นั่ง และพบปะกันโดยไม่มีจุดประสงค์เพียงแค่การทำธุรกรรม ในท้ายที่สุด คุณภาพของเมืองนั้นวัดได้อย่างเฉพาะเจาะจงจากพื้นที่ที่เมืองนั้นจัดหาให้แก่ผู้คน

สัญลักษณ์รูปหยดน้ำตาในสวนสาธารณะลีไทโต หมายเลข 1
ที่สวนสาธารณะลีไทโต หมายเลข 1 สัญลักษณ์ "หยดน้ำ" ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางพื้นที่รำลึกถึงผู้เสียชีวิตจากโรคระบาดโควิด-19 สร้างบรรยากาศที่สงบและซาบซึ้งใจ พื้นผิวสแตนเลสขัดเงาสะท้อนทิวทัศน์โดยรอบ หัวใจภายในสื่อถึงความรักที่หล่อเลี้ยงเมืองผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น ในมหานครที่พลุกพล่าน สถานที่แห่งนี้มอบพื้นที่แห่งความเงียบสงบ ผู้มาเยือนสามารถระลึกถึงคนที่รัก ใบหน้าที่คุ้นเคย หรือการกระทำอันดีงามที่ช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากไปได้ ความทรงจำเหล่านี้เพิ่มคุณค่าให้กับความงดงามในวันนี้ เพราะหลังจากความสูญเสียทั้งหมด การได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างปกติสุขนั้นประเมินค่าไม่ได้
ที่สถานีรถไฟใต้ดินเบ็นถัน ช่องแสงรูปดอกบัวช่วยให้แสงธรรมชาติส่องลงมาถึงชั้นล่าง ใกล้ๆ กันนั้นคือตลาด ซึ่งเป็นภาพที่คุ้นเคยของเมืองโฮจิมินห์สำหรับนักท่องเที่ยวจากแดนไกล ด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับประเพณีการค้าที่คุ้นเคย อีกด้านหนึ่งเปิดเส้นทางการคมนาคมใหม่ การปรากฏตัวคู่ขนานของทั้งสองด้านสร้างบทสนทนาที่น่าสนใจ หลังจากเดินทางโดยรถไฟแล้วก้าวขึ้นสู่พื้นดินในใจกลางเมือง นักท่องเที่ยวสามารถสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงได้ด้วยทุกย่างก้าว โครงสร้างพื้นฐานจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของการสำรวจ มากกว่าที่จะเป็นเพียงแค่พาหนะในการเดินทาง

จัตุรัส Tam Thang ในเมืองหวุงเต่า
ในภูมิทัศน์เมืองที่ขยายตัวของนครโฮจิมินห์หลังจากการรวมกับจังหวัดบิ่ญเดืองและบ่าเรีย-หวุงเต่า เรื่องราวของการเปลี่ยนแปลงเมืองได้ก้าวไปสู่มิติใหม่: จากพื้นที่การผลิตและระบบท่าเรือไปจนถึงทะเลเปิด ทั้งหมดนี้ล้วนมีส่วนสนับสนุนวิสัยทัศน์การพัฒนาที่ร่วมกัน มองจากใจกลางเมืองโฮจิมินห์ วิสัยทัศน์นี้ก่อให้เกิดคำถามที่สำคัญ: เมืองจะรักษาอะไรไว้บ้างในขณะที่ "เติบโต"? ริมฝั่งแม่น้ำที่กว้างใหญ่ ร่มเงาของต้นไม้ตามถนน อาคารทางประวัติศาสตร์ และอนุสรณ์สถาน ล้วนควรค่าแก่การอนุรักษ์ สิ่งเหล่านี้เป็นรากฐานของการพัฒนา ทำให้มหานครที่ใหญ่ขึ้นยังคงเป็นที่รักแม้จากมุมถนนเล็กๆ

ภูมิทัศน์เมืองสีเขียวในจังหวัดบิ่ญเดือง
จังหวะชีวิตของท้องถนนหลังพระอาทิตย์ตกดิน
เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน ถนนคนเดินเหงียนฮุยก็ต้อนรับผู้คนมากมายที่เดินเล่น ถนนดงคอยส่องประกายระยิบระยับอยู่หลังตู้กระจก ขณะที่ถนนบุยเวียนกลับมีจังหวะที่แตกต่างออกไป เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและการรวมตัวของผู้คนหลากหลายภาษา ท่ามกลางร้านค้าหรูหรา ยังคงมีร้านอาหารเล็กๆ ซ่อนอยู่ และข้างๆ ล็อบบี้โรงแรมหรู ก็มีคาเฟ่เล็กๆ บรรยากาศโรแมนติก ที่ผู้คนนั่งจิบกาแฟ รอเพื่อน หรือนั่งชมเมืองอย่างสบายๆ นครโฮจิมินห์ยังคงรักษาเสน่ห์เอาไว้ด้วยการผสมผสานนี้ นักท่องเที่ยวจากแดนไกลสามารถสัมผัสชีวิตของเมืองได้จากหลากหลายมุมมอง
หากตึกระฟ้าแสดงให้เห็นถึงความสูงส่งของเมืองโฮจิมินห์แล้ว ร้านอาหารยามดึกหรือการสนทนาระหว่างจิบกาแฟก็เผยให้เห็นถึงความอบอุ่นและความผูกพันที่ลึกซึ้งของผู้คนในเมืองนี้ เอกลักษณ์ของเมืองถูกหล่อหลอมจากสิ่งต่างๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็นในภาพถ่ายพาโนรามา เช่น สำเนียงท้องถิ่นที่อบอุ่น ความรวดเร็วของพ่อค้าแม่ค้า และวิธีที่นักท่องเที่ยวค่อยๆ ค้นพบสถานที่โปรดของตนเอง ความเปิดกว้างนี้มีพลังที่ยั่งยืน ช่วยให้เมืองเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาความอบอุ่นของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ไว้ได้
แล้ว ณ จุดหนึ่ง เมื่อเราเดินออกจากถนนที่พลุกพล่านและกลับไปยังริมฝั่งแม่น้ำ เราก็เห็นแสงไฟปกคลุมขอบฟ้า นครโฮจิมินห์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมากับนครโฮจิมินห์ที่อยู่ตรงหน้าเราดูแตกต่างกันออกไป แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม บางทีเสน่ห์ของเมืองอาจอยู่ที่ความสามารถอันน่าอัศจรรย์ในการเปลี่ยนแปลงนี้ พร้อมกับสิ่งต่างๆ ที่ยังคงทำให้เราจดจำเมืองนี้ได้ เช่น แม่น้ำ อาคารเก่าๆ ไม่กี่หลัง ร้านกาแฟที่คุ้นเคยซึ่งยังคงสว่างไสว ในกระแสใหม่ท่ามกลางแผนการใหญ่ๆ รายละเอียดที่คุ้นเคยเหล่านี้ยังคงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราตกหลุมรักเมืองนี้ได้